Bedrijfsfotografie is niet altijd even boeiend, toegegeven. En zo leek het ook eerst vandaag toen ik aankwam in een ’saaie’ fabriek. De druilerige dag zou zeker niet bijdragen aan betere foto’s. Neem daarbij de gids die je in 7 haasten rondbrengt, en je hebt bijna een recept voor slechte foto’s.
En toch. Toch leer je op die momenten anders kijken. Je staat op scherp en weet dat de opdrachtgever goeie foto’s verwacht. En dan wordt je aangenaam verrast als je in het midden van die fabriek terecht komt in een Stars Wars-achtige kamer, of in een labo dat iets heeft van je oude chemie lab uit het middelbaar. Of buiten verrast wordt door een grafisch mooie constructie, onbedoeld.
Ik kijk op die momenten meer grafisch, weet ik intussen. Probeer de juiste hoeken te vinden om een sober beeld toch dynamiek te geven. En rust.

Fotografie is boeiend. Of het nu op een idylissch eiland is, of in een grijze fabriek.

(De varkentjes werden gefotografeerd in een nabijgelegen boerderij, in het kader van de opdracht)

Soms is werken niet echt werken. Vooral niet als de opdrachtgever vertelt: het is een voorstelling voor de pers, in een tweesterrenrestaurant en je mag een hapje mee-eten.
Ik laat u meeproeven via de foto’s ;)

Het leuke aan dit PR event was vooral het schitterende concept: pastorale lamsvlees is een specifieke kwalitatieve Vlaamse soort schapevlees. De organisatoren lieten het bereiden door de kok van het  2sterrenrestaurant ‘De Pastorale‘. Leuke woordspeling, maar vooral lekker!
Schitterend ook was dat de kok ipv bepaalde delen een volledig schaap vroeg en dat helemaal bereidde.
Ik kan u vertellen: zelden zo lekker schapevlees gegeten…

Vandaag werd de eerste genetisch gemanipuleerde populier geplant. In Gent.
Onmiddellijk verzamelden er ook tegenstanders van het principe, nl Groen, om nog maar eens te zeggen hoe ze gekeerd zijn tegen het modificeren van planten.

Persoonlijk heb ik er intussen een vrij genuanceerde kijk op gekregen.
Planten genetisch aanpassen om daardoor een gezondere toekomst te realiseren klinkt misschien contradictorisch, het is het allerminst.
De gewijzigde populieren produceren 20 procent minder lignine, een kleverige stof die de omzetting naar bio-ethanol hindert, en 17 procent meer cellulose, dat wel in brandstof wordt omgezet. 
Uit tests met serrepopulieren blijkt dat uit dergelijke gewijzigde bomen vijftig procent meer ethanol kan worden gehaald.
En daarmee kan men dus bio-diesel maken. 
Akkoord, diesel veroorzaakt nog steeds CO2, maar als we erin slagen de productie ervan milieuvriendelijker te maken, dan is dat toch een stap in de goeie richting.
Zo zijn er talloze andere voorbeelden: genetische aanpassing van bananenbomen, waardoor ze resistent worden tegen bepaalde ziektes, en er geen pesticiden meer moeten gebruikt worden. En ook meer ‘gelukte oogst’ dus meer eten voor mensen.

De tegenstanders hebben terechte opmerkingen ‘maar dan wordt het natuurlijke evenwicht verstoord’, de antwoorden navenant: pesticiden verstoren die ook. 

Persoonlijk vind ik het discours een absolute must, we moeten ons bewust zijn dat wat we aanpassen, goeie redenen hebben om aangepast te worden, en dat de gevolgen ervan het hele eco-systeem niet in groot gevaar brengen. (Een plant resistent maken tegen bepaalde insecten, kan tot gevolg hebben dat er verschillende diersoorten uitsterven. Net zoals pesticiden dat deden/doen.)

Voor degenen die zich nog steeds fel kanten tegen GM (gen modified) raad ik deze documentaire aan die onlangs te zien was op Canvas: BBC Horizon - Jimmy’s GM Food Fight, een bioboer die kijkt naar de positieve en nagatieve kanten van GM.
Waarlijk boeiend. Zo zal u leren dat in het verleden er ook veel ‘gemodifieerd werd’ door kruising van soorten, en dat dat enigste reden is waarom u bloemkool, rode kool, groene kool, … op tafel hebt. Deze werden allen ‘gecreeerd’ door de mens.

En zo kan u zich ook de vraag stellen over rashonden en katten, die ook niets anders zijn dan het resultaat van lange kruising van soorten door mensen die onder een loepe worden gelegd, met vreselijke resultaten als gevolg. Een waarlijk boeiende BBC documentaire.

Zoals eerder al beschreven, dien je je bij reportages goed je doel voor ogen te houden.
In dit geval was dit eenvoudig ‘de sfeer’ tonen. Opnieuw voor de schitterende mensen van VIB.
Sfeer vind je zelden in flitsfoto’s. Sfeer vind je vooral in dynamiek, actie, in stille momenten, lachende gezichten, handen die graaien naar lekker eten, een lekker glas champagne. In de mensen die buiten een sigaretje gaan roken.
Sfeer vind je ook achter de schermen, waar een team van mensen aan een razend tempo werkt om alles in goeie banen te begeleiden.

Mijn tips naast ‘zet de flits eens af’?
Ga zeker op plaatsen waar je soms niet geneigd bent om te gaan.
De keuken, de afwassers, de mensen die sigaretjes roken in de kou.
En probeer wat je hoort gedurende de avond te vertalen naar een foto ‘Aaargh het eten is op! En ik had zo zin in een oester…’ ‘Kom, fotografeert ons ne keer tesamen’
Beslist de poging waard ;)

Deze foto’s werden gemaakt voor een artikel in de nieuwsbrief van WWF. Naast een portret en de beelden van de schapen, dienden er foto’s te zijn die illustreerden dat er tegenwoordig extremere weersomstandigheden heersen, die invloed hebben op de landbouw.

‘You’re the boss’. Een moeilijke stelling, maar als fotograaf moet je die innemen. Zeker bij portretfotografie.
Mensen die gepotretteerd moeten worden weten vaak zichzelf geen houding te geven en worden graag gezegd wat ze moeten doen. De fotograaf beslist. De fotograaf zegt hoe.
Zelf ben ik daar beslist niet zo goed in, en het is iets wat ik moet leren.
Zo ook bij deze gelegenheid.
Het ‘probleem’ was niet zozeer de geportreerde dan wel de mensen rondom.
Er was mooi licht maar het werd al snel duidelijk dat het maar voor even meer was. Op dat moment vertelden de interviewers me dat ze ook een klein interview op video wilden maken voor op de website, met een handycam.
En plots bevonden we ons met 2 (de filmer) en ik op hetzelfde terrein.
Je kan die dingen niet samen doen.
Ik had een leuke plaats gezien waar ik een portret wilde maken. Toen ik eindelijk de kans kreeg was het licht weg, en de achtergrond om zeep. Sinds dan zie ik bij het bekijken van deze beelden niet de foto’s die ik gemaakt heb, ik zie enkel de foto die ik niet gemaakt heb…
Spijt is te laat, maar de les die ik geleerd heb? Volgende keer sta ik vriendelijk op mijn strepen, en neem ik wel die foto.

Deze foto’s werden gemaakt op de dag van de Biotechnologie.
Events fotograferen doe je voor een opdrachtgever, die daarmee bepaalde doelen voor ogen heeft. Dat doel voor ogen houden is belangrijk wanneer je een opdracht uitvoert.

Je kan dat best aantonen met een huwelijk: het belangrijkste van die dag is ‘de ringen’ en ‘de bomma’.
Als je die dingen niet hebt, ben je gejost… Desondanks zijn dat net niet de foto’s die bijblijven achteraf. Want de ringen zijn maar de ringen en de bomma… cru gezegd is dat de foto voor het doodskaartje ‘enen waarop ze nog zo schoon staat door de fotograaf getrokken’. De foto’s die nablijven zijn de speciale, waarop ze de mensen herkennen zoals zijn zijn. Met bepaalde trekjes. Of de leuke momenten van die avond, die vastgelegd zijn op foto. Waarvan ze jaren later nog kunnen zeggen ‘Wist je dat nog.’ Of ‘Kijk, de papa met zijn sigaret’, of ‘ de bomma was zo zat…’
Maar.. de ringen moet je hebben. Absoluut.

Voor deze opdracht hield dit vooral in dat de Minister een lintje kwam doorknippen, en dat de foto daarvan graag met het persbericht werd mee uitgestuurd.
Daarnaast mocht ik de dag helemaal verslaan met foto’s.
VIB is in dat opzicht een schitterende opdrachtgever: ze laten je volledig vrij, en dan maak je ook de leukste foto’s.
Als je de dingen ziet waar een ander over kijkt.

Desalniettemin moet je steeds rekening houden met enkele functionele elementen. Vaak mag je niet vergeten te letten op bijv. uitdrukkelijk tonen van sponsors en logo’s.
In een opleiding fotografie zal men hameren op ‘toon geen tekst in foto’s want mensen kijken onmiddellijk naar de tekst’, in de praktijk betekent het echter afstand doen van die principes, omdat de opdrachtgever dat net wil.
Daarom toets je die dingen best steeds even af met je opdrachtgever wat die precies wil: ‘Is er iemand die ik niet mag vergeten te fotograferen?’, ‘Zijn er momenten die belangrijk zijn?’
Vraag indien mogelijk ook een tijdstabel/agenda van de dag en als er veel dingen zijn (zoals bijv op zo een dag van de biotechnologie) vraag dan dat men aanduidt wat belangrijk is.
Het gezegde luidt niet voor niets ‘Een gewaarschuwd man…’

Ik schreef eerder al iets over beurzen fotograferen. Dat komt overeen met statief en lange sluitertijden. Ook in dit geval.
Maar vaak ook met breedhoek, en lijnen.
Standen zijn immers niet altijd groot, en toch wil het geheel vaak zo ruim mogelijk laten overkomen, zeker met interieurs. Dat betekent dat je heel erg hard op de lijnen moet letten.
De beste manierom zoiets te bereiken is door gebruik te maken van een waterpas. Hama verkoopt er dergelijke die je eenvoudig op je flitsvoetje kan monteren. Als je meer geluk hebt zit het soms in je camera ingebouwd, zoals bijv bij sommige Nikons.
Als je dit vaak doet opteer je best ook voor een goeie breedhoek, waarbij de vervorming minimaal is. nders krijg je kromme hoeken.
In dat geval kadreer je best iets ruimer, waardoor je die achteraf er kan afknippen.
En dan komt het neer op de beste hoeken vinden.

Sommigen onder jullie zullen me wellicht op een van deze shoots op het lijf gelopen zijn.
De opdracht hier was: maak een foto met witte achtergrond. Er werd zelfs een voorbeeld foto getoond, en het frame waarbinnen alles diende te gebeuren.
De foto’s zouden uiteindelijk zwart-wit worden, niet onbelangrijk…

De opstelling was vanzelfsprekend: 2 flitsen op een witte achtergrond en eentje zijdelings op de persoon die ik wou fotograferen.

Er waren een paar shoots vooraf, waar er telkens een persoon werd gefotografeerd, maar waar ik het wil over hebben is de shoot op een event.
Een shoot op een event is totaal anders dan de rust van een single shoot.
Op dergelijke momenten zorg ik er altijd voor dat ik een assistent meeheb.
Waarom? Omdat je niet alles kan. Je kan niet en de mensen geruststellen, en kijken naar de juiste pose, en naar het licht, en naar de ‘drummende’ mensen die nog moeten komen.
Soms loop je het risico dat je de assistent niet nodig hebt, wanneer er toch niet zo heftig gedrumd wordt, maar believe me, als het anders is ben je doodcontent dat je die extra persoon meehebt.

Op zo’n momenten is shooten immers bijna bandwerk: een paar leuke foto’s maken, zorgen dat de compositie en de blik goed zit, creatief omspringen met alle mensen die er rondlopen, en zorgen dat alle foto’s verschillend zijn. Creatieve oplossingen zoeken. Dan ben je vaak beter met 2 dan met een. En die ziet dan meestal ook net dat het licht iets versprongen is, of dat de persoon een sap vooruit moet. Als fotograaf heb je daar soms geen oog meer voor, je bent zodanig gefocussed op het beeld, de blik, het moment.

De shoots waren over het algemeen vrij geslaagd die dag (vond ik), mede te danken door die assistente, en vooral door de enthousiaste sfeer die er hing onder de deelnemers. De wil om gekke en leuke foto’s te maken. En de vraag aan hen om zelf met iets creatief op de proppen te komen. Zoals de heer met het witlof, of de mannen met de videocamera, kleintje met de tekening, de man met de stekker, …

Ik ben voor Field al naar een paar landbouwbeurzen geweest, en wat je daar stellig ziet, is een stand zonder veel franjes, volgepropt met machinerie.
Voor een klant van hen beslisten ze het anders te doen, en de stand het hoogtepunt te maken. Dat resulteerde in een opmerkelijk gedesignde stand die zowaar op Interieur niet had misstaan.
Het effect was ernaar: een massale toeloop naar deze mooie stand, en als neveneffect stak de stand de ogen uit van de andere exposanten.. Ik geloof dat er dit jaar wel wat meer ‘leuk’ gedesignde standen zullen staan…

Voor de fotografie van dergelijke dingen vertrek ik steeds gewapend met camera en statief.
Het heeft weinig zin een flits (of flitskoffer) mee te nemen, de ruimte is sowieso te groot en het plafond te hoog. Bovendien loopt er zoveel volk rond, dat de foto die je liefst zou maken (met mooie flitsbelichting) toch niet lukt.
Vaak zijn de belichtingen op dergelijke stand met gerichte spots, en indien goed geplaatst perfect om te fotograferen.

Als je dan gebruikt maakt van een statief, kleine aperture, en lange sluiter kan je wel leuke effecten bekomen.
Daarnaast kan je soms ook gebruik maken van mensen die blijven staan om naar iets te kijken, en bewegende mensen.
Het is even zoeken, maar het werkt!

Deze fotodag was hels: 1 volledige dag met 12? tracks die elk uur veranderden, en van elke spreker had ik toch best een fotootje.
Dat betekende dus elk uur alle zalen afcrossen. Ik denk dat ik die dag zeker een kilo ben afgevallen (wat zeker niet slecht was..)

Het leuke aan werken op dergelijke grote events is dat ze vaak onberispelijk zijn: mooie settings, goed licht, dankbare elementen om toch een goeie foto te maken. (Dat en dat er meestal ook keigoeie catering is ;) )

Al te vaak kom je voor dergelijke events in lelijke zalen, met tl licht, en zittende mensen. Niet bepaald de leukste dingen om te fotograferen.
Het was dus aangenaam om zien dat deze zalen die dag omgetoverd waren tot gezellige plaatsen, waar er gespeeld werd met licht en kleur, en schaduw, en waar er zelfs sfeer te vinden was.

Op die momenten kijk ik echt naar het licht, en wat ik ermee kan bereiken.
Naast the usual pics (nl het fotograferen van de sprekers) is er immers veel te beleven in zo een zaal.
Mensen die aan het schrijven zijn, of aan het dommelen.
Bepaalde blikken, of toevallig iemand die in spots zit en daardoor mooi uitkomt voor een foto.
Het spreekt voor zich dat je op zulke reportages vaak moet flitsen, maar het loont, zeker met de hedendaagse camera’s, om de flits even te laten waar ie zit, en op hogere ISO te werken. Zeker bij mooi lichtgebruik kan dat tot mooie effecten leiden.

Een andere truuk bij flitsgebruik, is je sluitertijd op een 30ste of een 15de zetten, waardoor je het bestaande licht toch laat meespelen in de foto.

De Vista Launch van Microsoft was vast en zeker impressionant te noemen…
Het hele Atomium omgetoverd tot een event, met in de verschillende bollen animaties, van workshops tot het mega optreden van Maurice Engelen.
Het leuke aan zo’n events is dat je naar de achter-de-schermen mag kijken zonder dat je hoeft mee te doen. Ok, als fotograaf maak je er wel mee deel van uit, en het blijft werken, maar toch.
Wat ik die dag vooral leerde was de voorbereiding die aan zo iets voorafgaat. En de professionaliteit die op die ogenblikken op zo een kleine oppervlakte samen zit.
En dan de ontlading als de avond bezig is: geen fouten, alles loopt goed.
Misschien zou het wel eens leuk zijn daar reportages van te maken…