Ook ik werd een tijdje geleden het nieuwe foto-magazine toegestuurd. Of ik er mijn bedenkingen bij kon schrijven.
Shoot is een nieuw fotomagazine dat driemaandelijks verschijnt. Het doelt op een amateurmarkt, met toch vrij gedreven fotografen.
Helaas (imho) mikken ze nogal op de commerciele markt.
Toen wij destijds met PhotoBlog beslisten samen te werken met het intussen ter ziele gegane 'Foto', was dat een bewuste keuze; de samenwerking was op elk vlak een symbiose: wij lokten enthousiaste amateurs op het net, en omgekeerd werden onze gedreven fotografen gelokt magazines te kopen.
Het werkte: onze kwaliteit was destijds meer dan behoorlijk, en het magazine liet ons weten dat hun verkoop aardig genoot van de webaandacht.
Shoot doet dit over: hun samenwerking met BelgiumDigital zal op dat vlak zeker ook geen windeieren leggen. En in hun optiek, van eerder commercieel dan artistiek, is het wellicht de beste keuze.
Edoch... De inhoud kon me maar weinig bekoren: de interviews zijn maar magertjes, en leren me maar weinig bij. De Belgium Digital Challenge is er eentje van fotoclubs, waarbij zonsondergangen en makro misschien een publiek bekoren, mij doet het dat allerminst.
Onderhuids merk je dat de schrijvers komen van de technische hoek (Clickx, PCMagazine, en daar goed in zijn) en dat het misschien daardoor nog teveel inhoud mist.
En wat erger is, de workshop op locatie (Op de kermis) toont me alles behalve boeiende beelden.
Cru? Idd cru.
Maar een magazine dat iemand iets wil leren, moet niet komen aandraven met foto's waarvan iedereen ziet dat de cadrage en het onderwerp ondermaats zijn. En waarvan de foto's technisch niet goed zitten.
De postieve noten? 'Het oordeel van' toonde mooie foto's. Het artikel van Bert Stephani legde kort maar krachtig uit waar je kan op letten. Het fotorugzakken-artikel was een leuke poging. En Christophe Ruys is Christophe Ruys: immer interessant.
En daarmee haal ik misschien ook dadelijk aan: het magazine is niet voor mij bedoeld.
Maar: Foto is dan ook weer ter ziele gegaan voor een reden...
Een fotomagazine lanceren is alles behalve eenvoudig: je moet een commerciele invalshoek vinden die verkoopt. En een publiek dat het koopt.
Shoot lijkt zich te richten naar het Belgium Digital publiek, waar mensen googelen met objectieven, en merken. Naar het fotoclub publiek ook (zonder daar neerbuigend over te doen!) die houden van zonsondergangen en makrofotografie.
Voor hen zal dit magazine zeker iets te bieden hebben.
Maar (en opnieuw imho) er zal moeten gesleuteld worden: het flits-artikel is er eentje waarvan ik denk 'Dit kan toch niet' Het zijn foto's die door verschillende fotodocenten standaard weggeselecteerd worden wegens niet boeiend, technisch niet goed, centrale cadrage, en slecht bewerkt achteraf.
Als fotomagazine heb je immers als doel iemand iets bij te leren.
De goeie dingen dan wel...
Verder kan ik me enkel aansluiten
bij wat Artur al schreef.
En misschien een leuke tip wat wij destijds deden met FOTO: de vragen konden worden aangedragen door de PhotoBloggers, en werden werkelijk gesteld. Zo werd het een interview van het magazine en de bloggers.
Misschien leuk om hier ook te doen...
Dit boek is een absolute must-have als je als designer iets wil leren over CSS en webstandaarden, en vooral het waarom erachter.
Zelf rolde ik jaren geleden als totale n00b in webdesign. Cursussen waren er niet voorhanden, en alles wat ik leerde, leerde ik uit een boek dat Dreamweaver uitlegde.
Webstandaarden waren toen allesbehalve gekend.
Het belangrijkste was destijds een site maken die er in alle browsers goed uitzag. En daarmee moest je vooral standaarden vermijden, want die werden door geen enkele browser gerespecteerd.
Gaandeweg ontdekte ik MovableType als publiceerplatform, en daar was het allemaal css en templates, en dus een must me daarin te verdiepen.
Opnieuw aan de oppervlakte.
Ik wist vaak wel wat ik moest doen, maar minder waarom.
Zeldman legt in dit boek veel van die dingen uit. Dingen die ik al wist, maar ook een pak dingen die ik vermoedde maar nu bevestigd zag. En een aantal dingen die nieuw bleken.
Zeldman haalt een paar problemen aan, durft sommige dingen in vraag stellen, en stelt duidelijk dat het web een organisch ding is. Sommige van zijn hacks zijn intussen al duidelijk achterhaald. En designen voor de oude browsers die hij aanhaalt doen we al even niet meer. Maar het idee blijft hetzelfde.
Een aanrader ook voor mensen die niet echt geinteresseerd zijn in de technische kant, maar vooral willen begrijpen als hun designer spreekt over standaarden.
Waarom hij opteert voor CSS en niet voor flash. In een grappige en begrijpelijke taal.
Als designer zou ik dit boek in een paar klanten hun handen willen steken. Dat staat vast :)
De mannen van 
Van 19 tot 25 mei draait Matuvu op lage toeren. We gaan genieten van een weekje zon, en rust.
Vanzelfsprekend kan je voor dringende problemen terecht op de bekende kanalen.
Het fototoestel gaat mee, en hopelijk kunnen we jullie nadien vergasten op enkele impressies. 
aka 
Photoshop is danig geëvolueerd de laatste 10 jaar. Toen ik destijds (10tal jaar geleden) op KASK studeerde was Photoshop een klein vak, waar, grof gesteld, sommige studenten meer wisten dan de docenten.
Het werd nog niet serieus genomen.
Het duurde vaak tot het 4de jaar eer alle studenten doorhadden wat dpi betekende.
Vandaag kan je je zoiets niet meer voorstellen.
Ook de manier waarop digitale beeldverweking nu gebeurt is totaal veranderd. Destijds werd er 'destructive' gewerkt. Je scande een foto of negatief, en bewerkte de laag.
Tegenwoordig werk je zoveel mogelijk 'non-destructive' en is Photoshop hier volledig op aangepast met zijn 'aanpassingslagen' die destijds niet bestonden.
Met de komst van snellere computers en programma's die RAW gemakkelijker ondersteunen en met een workflow die natuurlijker gebeurt (Aperture en Lightroom) is fotobewerken eindelijk lol geworden.
De 'lichte kamer' zoals we ze nu durven noemen. Waar je niet langer noodzakelijkerwijze uren doet over een beeld, tenzij je dat zelf wil.
Ik kon het niet beter zeggen... :) 
