Er is momenteel een interessante discussie aan de gang op verschillende (foto)blogs: Kan een foto liegen door te cropppen?
Ik kopieer bij Kottke:
David Hume Kennerly took a photo of Dick Cheney and his family cooking a meal. Cheney is in the foreground on the right side of the frame, cutting some meat while some other family members chat and bustle in the background. Newsweek used the photo in their magazine, only they cropped out the family and just showed the former VP stabbing a bloody piece of meat with a knife to illustrate a Cheney quote about CIA interrogation methods. Kennerly cried foul.
The meat on the cutting board wasn’t the only thing butchered. In fact, Newsweek chose to crop out two-thirds of the original photograph, which showed Mrs. Cheney, both of their daughters, and one of their grandchildren, who were also in the kitchen, getting ready for a simple family dinner.
However, Newsweek’s objective in running the cropped version was to illustrate its editorial point of view, which could only have been done by shifting the content of the image so that readers just saw what the editors wanted them to see. This radical alteration is photo fakery. Newsweek’s choice to run my picture as a political cartoon not only embarrassed and humiliated me and ridiculed the subject of the picture, but it ultimately denigrated my profession.
Kottke stelt dat het geen manipulatie is, en stelt zijn eigen mening in vraag op het einde bij door bovenstaande foto.
Interessant. Voor mij persoonlijk is een foto editten iets wat door de fotograaf moet gebeuren. Alles erna wijzigen is als een tekst editten: dat kan miniem zijn: schoonheidsfoutjes wegwerken, of hele zinnen veranderen, wat de inhoud van de tekst verandert.
Zo dus ook bij de fotografie. En in het geval van ‘hele zinnen veranderen’ doe je zoiets niet zonder toestemming van de fotograaf.
Die lijn is dun, dus in se doe je zoiets liever nooit zonder toestemming van de fotograaf.
Ik snap Kennerly dus volledig: de gewijzigde foto is niet de boodschap die hij wou verpakken in zijn foto, en hij wil dus niet dat zijn ‘verhaal’ gewijzigd wordt.
Zeker voor nieuwsfotografie is dat ontoelaatbaar imho. (Voor corporate fotografie heb ik er weinig problemen mee, gezien het totaal andere doel van de foto.)
In een gesprek met Carl De Keyzer werd de vraag ook gesteld: is croppen toelaatbaar. Hij stelde dat het zeker kon. Meer nog, hij ging zover te zeggen dat photoshoppen tot op een zeker niveau ook kon. Dit was immers wat men vroeger ook deed in de doka: dingen bijgeven of tegenhouden, nadrukken leggen, kleine details wegretoucheren om nadruk te leggen op het onderwerp.
De zwarte rand, in de jaren 70 ingevoerd door verschillende fotografen als bewijs dat de foto niet gealterd was, hoeft voor hem dus niet meer. Er mag gewijzigd, dan wel mét ethiek.
Over die black border: persoonlijk vind ik het toevoegen van zwarte boordjes na het editten van een foto not done. Het doet oneer aan aan het oorspronkelijke idee van de zwarte boord: nl de statement van een frame zonder te croppen. Van persfotografen die destijds toonden dat de redactie hun foto’s niet wijzigden. Dat er eerlijkheid was, van een redactie, van de fotograaf.
Ik zou het niet erg vinden als die dingen terug werden ingevoerd bij verschillende krantenredacties. En de Carl De Keyzer gazet van vrijdag niet nodig was om te schreeuwen dat fotografie nog steeds een boeiend verhaal vertelt. Op zich. En niet noodzakelijk een foto is gevonden in een beeldbank, passend bij een artikel.
Wat vinden jullie: mogen kranten foto’s zonder meer croppen? Of zien jullie daar geen graten in?
Ik denk dat de manipulatie al begint bij het nemen van een shot. Ook daar kies je al wat er wel in beeld komt en wat niet. En zoals het foto-voorbeeld dat je hierboven geeft al bewijst, kan je daarmee de waarheid lelijk manipuleren.
Maar dat is in feite niet anders dan bij een geschreven journalistieke tekst. Ook daarbij kan de journalist kiezen om bepaalde zaken niet te vermelden, sommige stemmen onder te belichten of gewoon niet aan bod te laten komen, terwijl andere invalshoeken overbelicht worden.
Uiteindelijk is de crop-discussie terug te brengen tot het debat in welke mate objectiviteit echt mogelijk is. Elke journalist of fotograaf heeft z’n eigen achtergrond, interesses en opvattingen die onbewust elke handeling kleuren.
Objectiviteit begint volgens mij daar waar een journalist of fotograaf zich daarvan bewust is. En de beste remedie tegen eenzijdige interpretaties of zelfs manipulaties is pluriformiteit in media. Enerzijds heb je op dat vlak redenen om pessimistisch te zijn, omdat er nog maar een handvol mediagroepen zijn die dan nog eens afhankelijk zijn van dezelfde nieuwsagentschappen, maar anderzijds heb je steeds meer burgers die in staat zijn zelf bevindingen te publiceren via het web. Veel ontoelaatbare fotomanipulaties werden tenslotte ontmaskerd door bloggers.