Deze foto werd idd genomen in het Witte Huis.
En eigenlijk is het best wel een grappig verhaal.
Ik kreeg eigenlijk vrij toevallig een job voor de Eerste Minister. Men besliste vrij laat om de Invest in Belgium tour met macs te doen.
En daarom hadden zie iemand nodig die weg kon met die macs (aansluiten aan projectors, alles juist instellen ed meer)
Bijgevolg bevond ik me van de een op andere dag in een vliegtuig op een monstertoer in Azië. (Aan wie ik het nog niet verteld heb: die reizen die de ministers maken zijn dodelijk… Je vliegt op 7 dagen tijd naar bijna evenveel landen. Op die eerste reis zijn we om 6u ‘sochtends geland, en om 7u stond ik al een zaal in te richten en de presentaties te testen. Om dan de hele dag verder te ‘lopen’ tegen de tijd.
Maar, admitted, het is een immense ervaring om zoiets mee te maken.)
Blijkbaar werden mijn diensten goed bevonden, want ik werd opnieuw aangesteld voor de volgende tour.
Die naar de States.
Waar op de eerste reis ik de titel ‘Techical Responsible’ droeg, en foto’s nemen een extraatje was, kreeg ik op deze trip de titel ‘Personal Photographer of the Prime Minister’.
Vanzelfsprekend viel de eerste job nog steeds op mijn schouders, maar op deze reis werden de foto’s ‘s avonds al op de site van Premier.be geplaatst. Het werd dus net iets hectischer allemaal.
Ik wist al dat ik naar het Witte Huis zou gaan, maar vooraf was er gesteld dat dit samen met de pers zou zijn.
Maar het liep allemaal een beetje anders…
Aan de security van het Witte Huis, werd er plots iemand gezocht ‘Where’s the photographer of the Prime Minister?’
En voor ik het wist stond ik in het WItte Huis, samen met de fotografe van Bush (note: de President heeft 3 full time fotografen in dienst!).
Zij legde me uit wat er zou gebeuren, maar toch stond ik met mijn mond vol tanden toen ik plots in The Oval Office stond.
Vooreerst is die ruimte echt ovaal. Lees: er zijn geen hoeken waar je je als fotografen onopvallend kan plaatsen. (Jip, think about it!) Next: naast de fotografe waren er in de ruimte een handvol mensen: Bush, Condoleeza Rice, en nog een paar van die ‘very important people’. Maar geen minister… Niemand die ik kende…
Blijkbaar moest we nog even wachten tot die binnengelaten werden.
Toen kregen we welgeteld 1 minuut om foto’s te maken, daarna werden we buitengeshot.
Ik geef toe dat die eerste foto’s gewoon slecht waren.
Een beetje later mocht ik weer binnen, maar dan samen met een 30 tot 40tal persmensen, als sardienen in een blik, en iedereen die keihard aan het flitsen was om toch maar die foto te hebben.
(Blijkbaar was het voor hen ook allemaal supersnel. Iemand van Radio 1 vroeg me achteraf: ‘Ben ik nu in the Oval Office geweest?’)
Waar de pers na 1 minuut buitenmoest, mocht ik deze keer blijven. De gesprekken waren voorbij de sfeer was gezellig en de kadootjes werden uitgewisseld.
Daar kon ik deze foto snappen waar Guy Verhofstadt als kadootje een T-shirt van Lance Armstrong kreeg.
Daar maakte ik ook eindelijk de foto’s waar ik naar op zoek was…
Moments I’ll never forget..
