Zoals eerder al beschreven, dien je je bij reportages goed je doel voor ogen te houden.
In dit geval was dit eenvoudig ‘de sfeer’ tonen. Opnieuw voor de schitterende mensen van VIB.
Sfeer vind je zelden in flitsfoto’s. Sfeer vind je vooral in dynamiek, actie, in stille momenten, lachende gezichten, handen die graaien naar lekker eten, een lekker glas champagne. In de mensen die buiten een sigaretje gaan roken.
Sfeer vind je ook achter de schermen, waar een team van mensen aan een razend tempo werkt om alles in goeie banen te begeleiden.

Mijn tips naast ‘zet de flits eens af’?
Ga zeker op plaatsen waar je soms niet geneigd bent om te gaan.
De keuken, de afwassers, de mensen die sigaretjes roken in de kou.
En probeer wat je hoort gedurende de avond te vertalen naar een foto ‘Aaargh het eten is op! En ik had zo zin in een oester…’ ‘Kom, fotografeert ons ne keer tesamen’
Beslist de poging waard ;)

Deze foto’s werden gemaakt voor een artikel in de nieuwsbrief van WWF. Naast een portret en de beelden van de schapen, dienden er foto’s te zijn die illustreerden dat er tegenwoordig extremere weersomstandigheden heersen, die invloed hebben op de landbouw.

‘You’re the boss’. Een moeilijke stelling, maar als fotograaf moet je die innemen. Zeker bij portretfotografie.
Mensen die gepotretteerd moeten worden weten vaak zichzelf geen houding te geven en worden graag gezegd wat ze moeten doen. De fotograaf beslist. De fotograaf zegt hoe.
Zelf ben ik daar beslist niet zo goed in, en het is iets wat ik moet leren.
Zo ook bij deze gelegenheid.
Het ‘probleem’ was niet zozeer de geportreerde dan wel de mensen rondom.
Er was mooi licht maar het werd al snel duidelijk dat het maar voor even meer was. Op dat moment vertelden de interviewers me dat ze ook een klein interview op video wilden maken voor op de website, met een handycam.
En plots bevonden we ons met 2 (de filmer) en ik op hetzelfde terrein.
Je kan die dingen niet samen doen.
Ik had een leuke plaats gezien waar ik een portret wilde maken. Toen ik eindelijk de kans kreeg was het licht weg, en de achtergrond om zeep. Sinds dan zie ik bij het bekijken van deze beelden niet de foto’s die ik gemaakt heb, ik zie enkel de foto die ik niet gemaakt heb…
Spijt is te laat, maar de les die ik geleerd heb? Volgende keer sta ik vriendelijk op mijn strepen, en neem ik wel die foto.

Deze foto’s werden gemaakt op de dag van de Biotechnologie.
Events fotograferen doe je voor een opdrachtgever, die daarmee bepaalde doelen voor ogen heeft. Dat doel voor ogen houden is belangrijk wanneer je een opdracht uitvoert.

Je kan dat best aantonen met een huwelijk: het belangrijkste van die dag is ‘de ringen’ en ‘de bomma’.
Als je die dingen niet hebt, ben je gejost… Desondanks zijn dat net niet de foto’s die bijblijven achteraf. Want de ringen zijn maar de ringen en de bomma… cru gezegd is dat de foto voor het doodskaartje ‘enen waarop ze nog zo schoon staat door de fotograaf getrokken’. De foto’s die nablijven zijn de speciale, waarop ze de mensen herkennen zoals zijn zijn. Met bepaalde trekjes. Of de leuke momenten van die avond, die vastgelegd zijn op foto. Waarvan ze jaren later nog kunnen zeggen ‘Wist je dat nog.’ Of ‘Kijk, de papa met zijn sigaret’, of ‘ de bomma was zo zat…’
Maar.. de ringen moet je hebben. Absoluut.

Voor deze opdracht hield dit vooral in dat de Minister een lintje kwam doorknippen, en dat de foto daarvan graag met het persbericht werd mee uitgestuurd.
Daarnaast mocht ik de dag helemaal verslaan met foto’s.
VIB is in dat opzicht een schitterende opdrachtgever: ze laten je volledig vrij, en dan maak je ook de leukste foto’s.
Als je de dingen ziet waar een ander over kijkt.

Desalniettemin moet je steeds rekening houden met enkele functionele elementen. Vaak mag je niet vergeten te letten op bijv. uitdrukkelijk tonen van sponsors en logo’s.
In een opleiding fotografie zal men hameren op ‘toon geen tekst in foto’s want mensen kijken onmiddellijk naar de tekst’, in de praktijk betekent het echter afstand doen van die principes, omdat de opdrachtgever dat net wil.
Daarom toets je die dingen best steeds even af met je opdrachtgever wat die precies wil: ‘Is er iemand die ik niet mag vergeten te fotograferen?’, ‘Zijn er momenten die belangrijk zijn?’
Vraag indien mogelijk ook een tijdstabel/agenda van de dag en als er veel dingen zijn (zoals bijv op zo een dag van de biotechnologie) vraag dan dat men aanduidt wat belangrijk is.
Het gezegde luidt niet voor niets ‘Een gewaarschuwd man…’

Ik schreef eerder al iets over beurzen fotograferen. Dat komt overeen met statief en lange sluitertijden. Ook in dit geval.
Maar vaak ook met breedhoek, en lijnen.
Standen zijn immers niet altijd groot, en toch wil het geheel vaak zo ruim mogelijk laten overkomen, zeker met interieurs. Dat betekent dat je heel erg hard op de lijnen moet letten.
De beste manierom zoiets te bereiken is door gebruik te maken van een waterpas. Hama verkoopt er dergelijke die je eenvoudig op je flitsvoetje kan monteren. Als je meer geluk hebt zit het soms in je camera ingebouwd, zoals bijv bij sommige Nikons.
Als je dit vaak doet opteer je best ook voor een goeie breedhoek, waarbij de vervorming minimaal is. nders krijg je kromme hoeken.
In dat geval kadreer je best iets ruimer, waardoor je die achteraf er kan afknippen.
En dan komt het neer op de beste hoeken vinden.

Sommigen onder jullie zullen me wellicht op een van deze shoots op het lijf gelopen zijn.
De opdracht hier was: maak een foto met witte achtergrond. Er werd zelfs een voorbeeld foto getoond, en het frame waarbinnen alles diende te gebeuren.
De foto’s zouden uiteindelijk zwart-wit worden, niet onbelangrijk…

De opstelling was vanzelfsprekend: 2 flitsen op een witte achtergrond en eentje zijdelings op de persoon die ik wou fotograferen.

Er waren een paar shoots vooraf, waar er telkens een persoon werd gefotografeerd, maar waar ik het wil over hebben is de shoot op een event.
Een shoot op een event is totaal anders dan de rust van een single shoot.
Op dergelijke momenten zorg ik er altijd voor dat ik een assistent meeheb.
Waarom? Omdat je niet alles kan. Je kan niet en de mensen geruststellen, en kijken naar de juiste pose, en naar het licht, en naar de ‘drummende’ mensen die nog moeten komen.
Soms loop je het risico dat je de assistent niet nodig hebt, wanneer er toch niet zo heftig gedrumd wordt, maar believe me, als het anders is ben je doodcontent dat je die extra persoon meehebt.

Op zo’n momenten is shooten immers bijna bandwerk: een paar leuke foto’s maken, zorgen dat de compositie en de blik goed zit, creatief omspringen met alle mensen die er rondlopen, en zorgen dat alle foto’s verschillend zijn. Creatieve oplossingen zoeken. Dan ben je vaak beter met 2 dan met een. En die ziet dan meestal ook net dat het licht iets versprongen is, of dat de persoon een sap vooruit moet. Als fotograaf heb je daar soms geen oog meer voor, je bent zodanig gefocussed op het beeld, de blik, het moment.

De shoots waren over het algemeen vrij geslaagd die dag (vond ik), mede te danken door die assistente, en vooral door de enthousiaste sfeer die er hing onder de deelnemers. De wil om gekke en leuke foto’s te maken. En de vraag aan hen om zelf met iets creatief op de proppen te komen. Zoals de heer met het witlof, of de mannen met de videocamera, kleintje met de tekening, de man met de stekker, …